Dlaczego nadruk wyglada inaczej niz w kreatorze?

Podgląd w kreatorze rozjeżdża się z gotowym nadrukiem w trzech konkretnych miejscach. Poza nimi to, co widzisz na ekranie, jest tym, co dostaniesz na koszulce.

Te trzy miejsca to: miękkie cienie i gradienty, haft komputerowy oraz proporcja nadruku do rozmiaru koszulki. Każde z nich ma inną przyczynę i inne rozwiązanie.

Poniżej tłumaczę każdy z nich od strony maszyny. Piszę jako osoba, która ustawiała te maszyny, więc zamiast „czasem wychodzi inaczej” znajdziesz konkretny mechanizm.

Zacznijmy od tego, co kreator pokazuje wiernie

Kształt, kolor jednolity, położenie i rozmiar wychodzą zgodnie z podglądem. Jeżeli projekt jest zbudowany z pełnych plam koloru i czytelnych krawędzi, gotowa koszulka wygląda tak jak ekran.

Kreator pokazuje też rzeczy, których nie widać w zwykłym pliku graficznym. Pole zadruku, czyli obszar, w którym maszyna może w ogóle pracować. Realną skalę w centymetrach na wybranym modelu i rozmiarze. Wgraną grafikę przeliczoną na haft komputerowy, z podglądem na żywo.

Ta ostatnia funkcja jest w tym tekście najważniejsza. Przeliczenie na haft z podglądem oznacza, że uproszczenia widzisz przed zamówieniem, a nie po odbiorze paczki.

Z naszej praktyki: podgląd rozjeżdża się z wydrukiem w trzech sytuacjach opisanych niżej. Poza nimi projekt zwykle wychodzi zgodnie z ekranem. Warto je znać, bo wszystkie trzy da się obejść na etapie projektowania.

Rozjazd pierwszy: miękki cień, poświata i gradient

Ekran potrafi wyświetlić piksel półprzezroczysty. Drukarka nie potrafi wydrukować półprzezroczystej kropki tuszu. To jest źródło całego problemu.

Kiedy w projekcie jest delikatny cień pod tekstem albo rozmyta poświata wokół grafiki, program nie ma czym wydrukować „trzydziestu procent koloru”. Zamiast tego rozrzuca po powierzchni pojedyncze, rzadkie kropki pełnego tuszu. Z odległości metra oko skleja je w cień. Z bliska to są kropki.

Gdzie w DTF pojawia się proszek

Technika DTF ma jeden dodatkowy krok, którego nie ma na papierze. Grafika trafia najpierw na folię, potem folia zostaje posypana proszkiem kleju termotopliwego, a nadmiar proszku jest strząsany. Proszek przykleja się tylko tam, gdzie leży mokry tusz.

I tu wychodzi problem z cieniem. Jak pisze Dane Clement w branżowym Graphics PRO, kropki tuszu w miękkiej krawędzi są zbyt małe, żeby dać proszkowi wystarczającą powierzchnię do przyklejenia. Efekt jest taki, że te kropki albo nie przenoszą się na tkaninę, albo odchodzą po pierwszych praniach. Krawędź robi się poszarpana i plamista.

To jest dokładnie ten moment, w którym gotowa koszulka przestaje przypominać podgląd. Na ekranie cień był gładki. Na tkaninie zostaje brudna obwódka.

Jak to rozwiązujemy: raster zamiast gradientu

Zamiast rzadkich, przypadkowych kropek stosujemy regularny raster półtonowy — siatkę punktów o kontrolowanej wielkości. Po angielsku nazywa się to halftone i jest to ten sam mechanizm, którym od dziesięcioleci drukuje się zdjęcia w gazetach.

Różnica jest zasadnicza. Punkt rastra jest na tyle duży, że proszek ma się czego chwycić. Cień dalej jest cieniem, bo oko z normalnej odległości i tak uśrednia punkty. Ale nadruk trzyma się tkaniny.

Dlaczego to zmienia najwięcej na czarnej koszulce

Na ciemnej odzieży pod każdy kolor idzie biały podkład, czyli warstwa białej farby drukowana pod grafiką. Bez niej kolory wsiąkają w ciemne tło. Ten podkład jest tym, co odpowiada za grubość i sztywność nadruku.

Pełna plama koloru na czarnej koszulce to ciągła warstwa: biel plus kolor plus klej. Powstaje zwarty film, który nie przepuszcza powietrza i w dotyku przypomina folię. Stąd bierze się określenie „cerata”, które słyszymy od klientów.

Raster przerywa tę warstwę. Między punktami zostaje odsłonięta dzianina, więc nadruk jest lżejszy, bardziej miękki i przepuszcza powietrze. Na dużych cieniach i tłach robi to różnicę, którą czuć od razu po założeniu.

Rozjazd drugi: haft nie zna cienia

Nić jest nieprzezroczysta i ma jeden, stały kolor. Nie da się zmniejszyć jej krycia tak, jak zmniejsza się krycie warstwy w programie graficznym.

Z tego wynika wszystko inne. Haft nie tworzy płynnego przejścia między kolorami — tworzy sąsiadujące pola ściegów. Cieniowanie robi się przez przeplatanie dwóch lub trzech kolorów o zmiennej gęstości, a to wymaga miejsca. Na małym logo nie ma go po prostu tyle.

Dochodzi ograniczenie liczby kolorów. Producent odzieży personalizowanej Printful podaje, że tradycyjny haft dopuszcza do sześciu ustalonych kolorów w jednym projekcie. Fotograficzny cień potrzebowałby ich kilkudziesięciu.

Efekt jest przewidywalny. Grafika z delikatnym cieniowaniem po przełożeniu na haft zamienia się w płaskie plamy koloru. Litery cieńsze niż kreska ściegu znikają. Drobne detale zlewają się w jedną plamę.

I tu kreator robi rzecz, której nie robi zwykły podgląd

Wgraną grafikę kreator przelicza na haft komputerowy i pokazuje wynik na żywo. Widzisz uproszczenie od razu: które szczegóły przetrwały, a które maszyna scaliła.

To zmienia moment podjęcia decyzji. Zamiast dowiadywać się po odbiorze, że logo straciło cieniowanie, widzisz to przed złożeniem zamówienia. Możesz wtedy uprościć projekt świadomie albo wybrać nadruk zamiast haftu.

W praktyce najczęściej doradzamy jedno: do haftu przygotuj wersję grafiki z płaskimi kolorami i wyraźnym konturem. Nie dlatego, że haft jest gorszy. Dlatego, że to inny język.

Rozjazd trzeci: te same 10 cm na koszulce S i na 3XL

Nadruk podajesz w centymetrach, a centymetr jest stały. Koszulka nie jest. Dlatego identyczny projekt wygląda inaczej na najmniejszym i największym rozmiarze.

Weźmy konkretne liczby z popularnej bazy Fruit of the Loom Valueweight. Koszulka S ma tam około 48 cm szerokości mierzonej na płasko, a 3XL ma 71 cm (tabela wymiarów Valueweight, tolerancja ±2,5 cm). To różnica ponad dwudziestu centymetrów.

Nadruk o szerokości 10 cm zajmuje więc około 21% szerokości koszulki S i około 14% szerokości 3XL. Na najmniejszym rozmiarze jest wyraźnym akcentem. Na największym potrafi wyglądać jak zagubiona naklejka.

Ten sam mechanizm działa w drugą stronę. Nadruk 25 cm na koszulce S zostawia po bokach niecałe dwanaście centymetrów zapasu, więc siedzi niemal na całej szerokości klatki. Na 3XL zostawia po dwadzieścia trzy centymetry i wygląda spokojnie.

Wymiary koszulek pochodzą z tabeli Valueweight i mają tolerancję ±2,5 cm, a wartości procentowe to zwykłe dzielenie. Konkretne wymiary modelu, który wybierasz, znajdziesz w tabeli rozmiarów.

Lista kontrolna przed kliknięciem „zamawiam”

Cały tekst da się sprowadzić do sześciu rzeczy do sprawdzenia w podglądzie. Zajmuje to minutę.

• Czy w projekcie są miękkie cienie, poświaty albo gradienty? Jeśli tak, spodziewaj się rastra zamiast płynnego przejścia — albo usuń je świadomie.
• Czy grafika ma przezroczyste, rozmyte krawędzie? Rozmycie to ten sam problem co cień. Ostra krawędź zawsze wychodzi lepiej.
• Czy wybierasz haft? Obejrzyj podgląd haftu, a nie podgląd nadruku. To dwa różne wyniki z tego samego pliku.
• Czy najcieńsza linia i najmniejszy tekst są jeszcze czytelne w podglądzie? Jeśli musisz przybliżać ekran, na koszulce tego nie będzie.
• Czy sprawdziłeś podgląd na swoim rozmiarze? Nie na domyślnym M, tylko na tym, który zamawiasz.
• Czy koszulka jest ciemna? Wtedy pod nadrukiem idzie biały podkład, więc nadruk będzie grubszy w dotyku niż na białej.

Najczęstsze pytania

Dlaczego cień w moim projekcie wyszedł chropowaty?

Bo nie istnieje półprzezroczysty tusz. Miękki cień drukarka rozbija na rzadkie kropki pełnego koloru, a w technice DTF proszek kleju nie ma się czego chwycić przy tak małych kropkach. Krawędź wychodzi wtedy plamista i z czasem odchodzi. Rozwiązaniem jest raster o kontrolowanej wielkości punktu albo rezygnacja z cienia.

Czy raster to gorsza jakość nadruku?

Nie, to inna decyzja projektowa. Raster daje trwalszy nadruk, bo każdy punkt jest wystarczająco duży, żeby utrzymać klej. Przy okazji zmniejsza powierzchnię pokrytą tuszem i białym podkładem, więc nadruk jest lżejszy i przepuszcza powietrze. Kosztem jest widoczna siatka punktów z bliskiej odległości.

Dlaczego nadruk na czarnej koszulce jest sztywniejszy?

Bo pod kolorem musi znaleźć się warstwa białej farby. Bez niej kolory wsiąkają w ciemną tkaninę i gasną. Ta dodatkowa warstwa odpowiada za grubość i wrażenie folii w dotyku. Raster przerywa tę warstwę i wyraźnie zmniejsza ten efekt.

Czy haft odwzoruje moją grafikę ze zdjęcia?

Odwzoruje jej kształt i główne kolory, ale nie cieniowanie. Nić ma stały kolor i pełne krycie, a tradycyjny haft dopuszcza do sześciu kolorów w projekcie. Delikatne przejścia zamienią się w płaskie pola. Kreator przelicza wgraną grafikę na haft i pokazuje ten efekt na żywo, więc zobaczysz to przed zamówieniem.

Dlaczego ten sam nadruk wygląda inaczej na małej i dużej koszulce?

Bo rozmiar nadruku podajesz w centymetrach, a szerokość koszulki rośnie razem z rozmiarem. Nadruk 10 cm zajmuje około 21% szerokości koszulki S i około 14% szerokości 3XL. Przy zamówieniu obejmującym skrajne rozmiary warto przeskalować projekt w dwóch wariantach.

Czy mogę zobaczyć podgląd na swoim rozmiarze przed zamówieniem?

Tak, kreator pokazuje projekt na wybranym modelu i rozmiarze wraz z polem zadruku. Przy zamówieniu na wiele rozmiarów sprawdź podgląd na najmniejszym i największym, bo to między nimi różnica jest największa.

Co dalej

Jeśli przygotowujesz zdjęcie do nadruku, zacznij od tekstu o tym, jakie zdjęcie nadaje się do nadruku, a jakie nie. Jest tam prosty przelicznik pikseli na centymetry i lista plików, które odsyłamy do poprawy.

Pojęcia takie jak raster, biały podkład, kanał alfa czy pole zadruku wyjaśniamy w słowniku nadruków. Porównanie samych technik zdobienia znajdziesz na stronie technologie nadruku, a o doborze rozmiaru i wzoru piszemy we wpisie o koszulce męskiej z nadrukiem.